Αρχείο για Αύγουστος 2010

Φέτος στις σχολικές αίθουσες

Μπορεί να μην κατόρθωσα να ζήσω το παιδικό μου όνειρο να μην υπάρχει σχολείο, αλλά απ’ ότι φαίνεται οι σημερινοί μικροί διάβολοι θα τα καταφέρουν. Λιγότερες αίθουσες, λιγότεροι δάσκαλοι/καθηγητές, λιγότερο σχολείο. Ε ρε παιχνίδια και γλέντια…
Τα δωδεκάχρονα τόσα χρόνια ζούσαν στην πολυτέλεια, δεν ήταν παραγωγικά και ανταγωνιστικά, έκαναν φοροδιαφυγή και τώρα ήρθε η ώρα να το πληρώσουν. Να συνεισφέρουν με λιγότερη μόρφωση στον εθνικό πατριωτικό στόχο της αποπληρωμής των εθνικών τόκων στους εθνικούς και διεθνείς τοκογλύφους μας. Γιατί αν δεν φροντίσεις τον τραπεζίτη σου θα πέσει να σε πλακώσει.

O δρόμος μέτα τον τρίτο και πριν τον πέμπτο


Κάποτε η οικολογική αριστερά έλεγε ότι στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο. Ήθελε να τονίσει τότε την ανάγκη η αριστερά να φύγει από τον παραγωγισμό και τον οικονομισμό της και να υιοθετήσει ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης. Ο Γιώργος, συνεπής στις ιδέες του το δοκίμασε το ποδήλατο αλλά όπως είναι γνωστό δεν του βγήκε και σαβουριάστηκε. Έκανε και κάτι δοκιμές με κανό αλλά μάλλον και αυτές δεν οδήγησαν πουθενά. Οπότε αποφάσισε να υιοθετήσει ένα δικό του εντελώς προσωπικό στιλ. Κατ’ αρχήν διακήρυξε τον τέταρτο δρόμο προς το σοσιαλισμό, που για τους μη μυημένους στη βαθιά θεωρία είναι ο δρόμος που έπεται του τρίτου και προηγείται του πέμπτου. Στη συνέχεια αποφάσισε ότι το μόνο μέσο που είναι αρκετά σταθερό για να μην σαβουριαστεί πάλι είναι ο οδοστρωτήρας. Είναι κάπως αργό και θα καθυστερήσουμε λιγάκι να φτάσουμε στο σοσιαλισμό, αλλά ως γνωστόν σαν βγεις στον πηγαιμό κλπ. Ευτυχώς για τα στενά οικονομικά του το όχημα του το προμήθευσε η Τρόικα. Ας απολάυσουμε λοιπόν τη διαδρομή μαζί του.

Στο μυαλό του Γιώργου…

Αν κάτι φοβάται ο Γιώργος και η Τρόικα του αυτή τη στιγμή είναι οι εκλογές του Νοέμβρη. Γνωρίζουν ότι αν το ΠΑΣΟΚΛΑΟΣ υποστεί εκλογική συντριβή, τότε τα πράγματα θα δυσκολέψουν πολύ γι’ αυτούς. Θα πρέπει ακόμα πιο εξόφθαλμα να «δικατορεύουν» την κοινωνία για λογαριασμό των αγορών. Συγκράτηση των ποσοστών τους θα φέρει χαμόγελα. Η συντριβή τους πανικό και ο πανικός θα οδηγήσει πολλά ποντίκια έξω από το καράβι. Και το ξέρουν. Σε ένα πράγμα μπορούν να ελπίζουν. Στην αποχή. Στο «όλοι ίδιοι είναι». Και αυτό είναι που υπόγεια θα δουλέψουν περισσότερο.

To αποτέλεσμα των εκλογών ή θα ανοίξει μια νέα περίοδο αντίστασης, ή θα δώσει κι άλλο χρόνο στην Τρόικα, την κυβέρνηση και τους συμμάχους της να κατεδαφίζουν. Μην ξεχνάτε ένα πρόσφατο παράδειγμα. Ότι, πιστεύεις δεν πιστεύεις στις εκλογές, ψήφισες δεν ψήφισες, οι (δευτερεύουσας μάλιστα σημασίας) ευρωεκλογές έβγαλαν έναν μεγάλο νικητή. Τους χουντικούς του ΛΑΟΣ. Και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα περισσότερο ρατσιστικές πολιτικές και το πλήρωσαν οι μετανάστες, ενώ η τεράστια αποχή δεν μεταφράστηκε σε τίποτα το θετικό. Δηλαδή το αποτέλεσμα των εκλογών παράγει την επόμενη μέρα πραγματικά πολιτικά γεγονότα. Το ζητούμενο είναι το ποια θα είναι αυτά.

Γι’ αυτό και παρά τις όποιες δίκαιες ή μη ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς, η υπερψήφιση της αριστεράς είναι θετικός όρος ανασυγκρότησης της κοινωνίας και συνέχειας της αντίστασης. Και αυτό φοβούνται. Γι’ αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, των οικολόγων και μικρότερων συνδυασμών σαν εργαλεία καταδίκης του ΔΝΤ. Μην ψάχνετε αποχρώσεις, υποψήφιους και πολιτικές, γιατί οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Δεν είναι πεδίο ιδεολογικής έκφρασης και καθαρότητας ούτε καταδίκης της αριστεράς. Η καλή ή μη αριστερά κρίνεται την προηγούμενη και την επόμενη μέρα και όχι ανήμερα των εκλογών. Αλλά και διαμαρτυρία μέσω της αποχής  έχει νόημα σε κάποιες και όχι όλες τις ιστορικές στιγμές.  Χρησιμοποιείστε λοιπόν τις επερχόμενες εκλογές με τον τρόπο που φοβούνται οι από πάνω. Μην τους χαρίσουμε, έστω και άθελα μας, τα χαμόγελα στα οποία ελπίζουν από την αποχή μας.

ΥΓ Μοιάζει νωρίς για αυτή την κουβέντα, αλλά πολύ γρήγορα θα αρχίσουν να προετοιμάζουν το κλίμα. «Όλοι ίδιοι είναι» αποχή, ή «οι εκλογές είναι αυτοδιοικητικές» ψηφίστε τον πιο όμορφο.

Να δω τι θα τα κάνετε τα λεφτά…

Αν κάποιος/α έκανε ζάπινγκ το τελευταίο διάστημα, θα διαπίστωνε ότι για την Ευρώπη την ειδησεογραφία απασχολούσαν τέσσερα μεγάλα αντιφατικά θέματα. Τα πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα στίβου και κολύμβησης, οι φωτιές στη Μόσχα και οι πλημμύρες στην κεντρική Ευρώπη. Αν κανείς συνθέσει την ευρώ-αφασία η οποία ενώνει αυτές τις ειδήσεις θα μπορούσε κάλλιστα να καταλήξει στις όχι και πολύ μελλοντολογικες συνθέσεις-αφίσες που ακολουθούν. Η παντελής αποθέωση της λογικής του κέρδους και των αριθμών, πέραν κάθε στοιχειώδους ένστικτου αυτοσυντήρησης, μπορούν να μας οδηγήσουν σύντομα σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα αυτής της μορφής. Η κλιματική αλλαγή έρχεται πιο γρήγορα και από τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις, αλλά η Ευρώπη και ο κόσμος όλος ψάχνει το δρόμο προς την «ανάπτυξη».

Δηλαδή; Δηλαδή, όσο λιγότεροι άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο καρπώνονται όλο και περισσότερο πλούτο και θέλουν να συνεχίσουν να το κάνουν, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη θα υπάρχει για περισσότερη παραγωγή και περισσότερη κατανάλωση για να μπορέσει να εργαστεί και να ζήσει και η πλειοψηφία των υπόλοιπων ανθρώπων. Το ίδιο το σύστημα βασίζετε στην αέναη μεγέθυνση της οικονομίας. Με μία λέξη φτάνουμε/σαμε στο αδιέξοδο.

Η απάντηση στην περιβαλλοντική κρίση απαιτεί να παράγουμε όσα χρειαζόμαστε και να τα διανέμουμε ισότιμα. Αλλά επειδή σε αυτή την περίπτωση το κέρδος δεν έχει θέση, κάποιοι δεν έχουν ενδοιασμούς ούτε για να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στον όλεθρο. Τα σημάδια τα βλέπουμε όπως βλέπουμε και την αφασία όλων αυτών που προκειμένου να μην υπάρξει δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου, επιδιώκουν την περισσότερη «ανάπτυξη». Η οποία όμως ήδη έχει αρχίσει να στοιχίζει όχι μόνο ανθρώπινα αλλά και στη μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν, τα φράγκα, δισεκατομμύρια από τις «φυσικές» καταστροφές. Καταστροφές που αρχίζουν να μοιάζουν με αυτές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Γιατί πράγματι έχουμε πόλεμο. Πόλεμο του κέρδους κατά της ανθρωπότητας. Και ο πόλεμος αυτός έχει μόνο μία έκβαση. Γι’ αυτό η δικαιότερη κοινωνία δεν είναι απλώς μια ελπίδα, αλλά ένας όρος επιβίωσης. Αν έχω άδικο (που μακάρι) θα τα ξαναπούμε το 2014 στα επόμενα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα… Αν γίνουν.

Ιδού η απορία…

Καθόλου τυχαίο που η βαρβαρότητα της πολιτικής του Παπανδρέου συνοδεύεται αβασάνιστα από την επίσκεψη Νετανιάχου, του πρωθυπουργού της πιο βάρβαρης πολεμικής μηχανής. Όταν ο σκοπός δεν αγιάζει απλώς αλλά κυρίως καθορίζει τα μέσα, τότε οι δυο τους έχουν πολλά να πουν. Οι βαρβαρότητες τους φέρνουν πιο κοντά. Ας είμαστε σήμερα όσοι και όσες μπορούμε στο Σύνταγμα στις 6:30 το απόγευμα.

Ουδέν κακόν αμιγές κακού

Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που θέλουν τον πολυχρονεμένο μας πρωθυπουργό να ανακοινώνει στη ΔΕΘ το Σεπτέμβρη κάποιο νέο πακέτο, από τα πολλά που μας σερβίρισε την μετά Λ.Υ.* εποχή. Αυτό θα έχει τον ωραίο τίτλο «Κοινωνικό». Άλλωστε το συνηθίζουν τα πακέτα να έχουν όμορφα προθέματα. «Σταθεροποιητικό», «Αναπτυξιακό», «Πράσινο», «Ενίσχυσης», κ.ο.κ. Αλλά ο λαός μας λέει «έφαγα πακέτο». Τυχαίο; Δεν νομίζω.

*Λεφτά Υπάρχουν

Η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις!

Διαβάζοντας συνεντεύξεις του πρωθυπουργού, όλο και περισσότερο συναντάς διάφορες απίθανες απαντήσεις σαν να κατέβηκε από άλλο πλανήτη ή να μιλάει σε ηλίθιους. Κατά μία άλλη εκδοχή είναι ο ίδιος απολύτως ηλίθιος ή πήρε στα σοβαρά τη διαφήμιση της coca cola «Η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις» και σκαρώνει το δικό του φανταστικό κόσμο. Χαρακτηριστική περίπτωση το απόσπασμα από τη συνέντευξη του στην Βουλγάρικη εφημερίδα Trud στις 27/7/2010. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπε ότι ζούμε στο χρυσό αιώνα της δικαιοσύνης, της ισότητας και των δικαιωμάτων!!! Να δεις που σύντομα θα αναρωτηθεί, αφού δεν έχουμε ψωμί, γιατί δεν τρώμε παντεσπάνι…

Αρέσει σε %d bloggers: